23-03-2016, 14:57

Атмосфера русского Парижа в городской библиотеке им. А. И. Герцена

Дело в том, что читатели библиотеки были приглашены на открытие выставки «Православная литература русского зарубежья», представленной книжным собранием Свято-Никольского монастыря г. Гомеля. Монастырь является официальным представителем издания «Вестник РХД», поэтому ядром выставки явились книги, переданные этим издательством и его руководителем Даниилом Струве в дар библиотеке монастыря в 2015 году. Это уникальные издания таких прославленных мыслителей как прот. Сергий Булгаков, о. Василий Зеньковский, прот. Георгий Флоровский, мать Мария (Скобцова), Семен Франк, Лев Шестов, Антон Карташев, а также мыслители следующего поколения эмиграции: еп. Кассиан (Безобразов), прот. Александр Шмеман, Александр Солженицын и многие другие авторы, составившие славу русской философии и литературы.
22-03-2016, 22:41

Камерность храма, уникальные росписи в византийском стиле оставили неизгладимые впечатления в душах детей

22 марта 2016 года в храме прп. Серафима Саровского в г. Гомеле прошли очередные экскурсии для учащихся из средних школ №9 и №45.
Протоиерей Анатолий Федотов рассказал детям об устройстве храма, ознакомил с историей праздника 40 Севастийских мучеников, ответил на возникшие вопросы.
Экскурсии в православный храм всегда востребованы как учениками, так и их преподавателями. Традиционно в храм Серафима Саровского приходят ученики близлежащих школ Железнодорожного района г. Гомеля. Камерность храма, уникальные росписи в византийском стиле и удивительно украшенные иконы вкупе с рассказами священника о чудесном Горнем мире оставляют неизгладимые впечатления в душах детей.

22-03-2016, 12:56

В храме прп. Серафима Саровского в г. Гомеле прошла акция по раздаче листовок с «Чимбаевским» посланием епископа Тихона (Шарапова)

22 марта 2016 года в храме прп. Серафима Саровского в г. Гомеле прошла акция по раздаче листовок с «Чимбаевским» посланием епископа Тихона (Шарапова). Листовки были подготовлены Отделом по работе с молодежью Гомельской епархии.
Епископ Гомельский Тихон (Шарапов) возглавлял Гомельскую епархию с 1925 по 1936 годы. Мученическую кончину он принял в 1937 году в г. Алма-Ата. Дата 22 марта выбрана для акции не случайно. Именно в день памяти Севастийских мучеников, 22 марта 1925 года, Владыка был хиротонисан во епископа Гомельского. Хиротонию возглавил Патриарх Московский и всея Руси Тихон.
20-03-2016, 21:51

Есть чудо на земле с названьем дивным - книга…

20 марта в Рогачёвской центральной районной библиотеке состоялся праздник «Есть чудо на земле с названьем дивным - книга…», который подготовили учащиеся Воскресной школы прихода храма Святого благоверного князя Александра Невского совместно с коллективом детского отдела библиотеки. Ребята рассказали юным читателям и их родителям о святых Кирилле и Мефодии и славянской азбуке, об истории книгопечатания и о важности бережного отношения к книге. Выступление дополнялось мультимедийной презентацией. Приятным сюрпризом для зрителей стала инсценировка сказки рогачёвского писателя Михася Сливы на белорусском языке «Як кнiгi дзяучынку выхавалi» в исполнении работников библиотеки. Разделить с ребятами праздник приехали и учащиеся воскресной учебно-воспитательной группы прихода храма Покрова Пресвятой Богородицы аг. Довск с преподавателем Авдеевой Анной Дмитриевной. Наряду с рогачёвскими ребятами, они принимали участие в конкурсе сочинений «Моя любимая книга». Благочинный Рогачёвского округа протоиерей Алексей Смотрицкий рассказал ребятам о важности чтения православной литературы и наградил участников и победителей конкурса памятными подарками. Заведующая детским отделом библиотеки Станислава Татьяна Сергеевна представила выставку православных детских книг. По окончании праздника ребята с удовольствием продолжили знакомство с новой библиотекой.
19-03-2016, 00:57

Митинг-реквием, посвященный Дню внутренних войск Республики Беларусь

18 марта 2016 года в День 98-летия образования внутренних войск МВД Республики Беларусь в Поколюбичах Гомельского района у памятника воинам, погибшим в Великой Отечественной войне, собрались ветераны Великой Отечественной войны, войсковой части 5525 внутренних войск МВД Республики Беларусь, представители Гомельской епархии, воспитанники военно-патриотического клуба «Честь» при войсковой части 5525.
«Мы собрались сегодня здесь, чтобы почтить память и склонить головы перед мужеством и стойкостью воинов Народного ополчения и 53-го Чёнковского мотострелкового полка войск НКВД СССР, которые в 1941 году обороняли рубежи нашей Родины на поступках к г. Гомелю. Хранить память о боевых подвигах наших соотечественников дело чести для нас с вами» – такими словами открыл митинг-реквием полковник А.В. Пипченко в/ч 5525.
Светлую память погибших воинов почтили минутой молчания, после чего под залпы ружей собравшиеся возложили венки к мемориалу.
«Нам дана короткая жизнь, но память об отданной за благое дело жизни вечна» – словами древнеримского философа Цицерона подытожил митинг настоятель храма святого Архангела Михаила в г. Гомеле руководитель отдела по взаимодействию с Вооруженными Силами и правоохранительными органами Гомельской епархии протоиерей Игорь Ольшанов.
18-03-2016, 21:19

Информационный час «Праздник - День православной книги»

18 марта 2016 года в ГУО «Средняя школа № 15 г.Гомеля» прошел информационный час «Праздник - День православной книги». В ходе урока ребята узнали много нового и интересного об истории возникновения Праздника, о первых книгопечатниках и первой печатной книге на Руси, о том, какую ценность имела книга во все времена для человека, а также познакомились с творчеством детских писателей.
18-03-2016, 21:00

«Секта: иллюзия счастья и расплата»

Священник рассказал собравшимся о сектах, о тоталитарных и деструктивных сектах, о методах вовлечения молодёжи в них, о том, как распознать секту и самому не стать сектантом. Книжки и брошюрки с яркими обложками, на которых, как слоган, заманчивые слова: «Бог любит тебя. А что ты знаешь о Боге?».
18-03-2016, 15:47

В Речицком благочинном округе прошли мероприятия, посвященные Дню православной книги

Клирик Свято-Успенского собора г. Речицы, протоиерей Ростислав Миронович принял участие в программах, которые проходили в библиотеках города: 11 марта в центральной районной библиотеке, 15 марта в библиотеке №7 и 17 марта в библиотеке №9. Рассказывая присутствующим о возникновении книгопечатания на Руси, о первых датированных печатных книгах и их авторе - Иване Фёдорове, протоиерей Ростислав знакомил всех присутствующих с раритетами 19 века - образцами печатных книг на церковнославянском языке. Книги вызвали неподдельный интерес буквально у всех. Прикоснуться к истории, подержать в руках фолианты, которым уже более 100 лет, попробовать прочитать написанное, что может быть интереснее на такой встрече. Также в дар библиотекам были передана часть книг собранных прихожанами храмов в ходе благотворительной акции «Подари православную книгу». Ещё одна часть книг была передана настоятелем прихода храма Покрова Пресвятой Богородицы, протоиереем Николаем Ефименко дому-интернату для детей-инвалидов, имеющих физические нарушения. Встреча прошла в библиотеке интерната, где оформили уголок Православной литературы. Протоиерей Николай пожелал, чтобы среди чтения обычных книг, дети не забывали про духовное чтение, и выразил надежду, что подаренные книги окажут несомненную пользу воспитанникам учреждения, а также и их учителям и воспитателям.
18-03-2016, 13:43

Манастыр у «Зорных войнах»

З гэтага тыдня ў праваслаўных — Вялікі пост. Разам з пакутным тыднем ён цягнецца 48 дзён, на працягу якіх вернікі абмяжоўваюць сябе не толькі ў ежы, але і ў злых думках, карыслівых дзеяннях і імкнуцца лепей ставіцца да блізкіх. Але ёсць і тыя, хто прызваны рабіць гэта кожны дзень увесь год незалежна ад свят — манахі. Іх супольнасць — своеасаблівая сям'я, у якой таксама бываюць радасныя моманты і крызісы. Чаго ж болей? Пра тое, з чым даводзіцца сутыкацца сучаснаму манаству, расказвае архімандрыт Сава (Мажука), насельнік Свята-Мікольскага мужчынскага манастыра горада Гомеля.

— Растлумачце, калі ласка, у чым заключаецца манаскае служэнне?

— Часам, асабліва сярод свецкіх людзей, узнікае лагічнае пытанне: «А што вы ўвогуле ў манастыры робіце?». Яго ж задаюць і святарам, і вернікам, бо сярэднестатыстычны чалавек не можа зразумець, што можна паўтары, а то і тры гадзіны без дынамікі, стоячы на нагах, рабіць у царкве? Тое ж самае і з манаствам. Гэта культурны ці рэлігійны архаізм альбо яно мае права на існаванне?

Манаскае служэнне — рэалізаваны пэўным чынам талент любові да Бога. Само па сабе яно не прыдумка хрысціян. Ёсць і будысцкія манастыры, і філасофскія групоўкі — школу Піфагора, якая існавала ў VІ стагоддзі да нашага часу, па сваіх фармальных рысах можна лічыць манаскай. У любой больш ці менш развітай культуры існуе манаскі элемент. Вакол шмат прыкладаў. Я аматар галівудскага кінематографа. Напрыклад, «Зорныя войны» — узор рэлігійнай творчасці. Бо ордэн джыдаяў, які прытрымліваецца зароку цнатлівасці, паслушэнства і бескарыслівасці, выдае сагу Джорджа Лукаса з галавой, бо яна нарадзілася відавочна ў хрысціянскай традыцыі.

Ад архетыпа чалавека, які аддае сябе на служэнне чамусьці высокаму, вечнаму, мы нікуды не можам адысці. Хрысціяне гэтую культурную форму нагружаюць абсалютна асаблівым зместам. Для нас гэта жыццё ў Хрысце і абавязкова ўнутры Царквы. Некаторыя вернікі супрацьпастаўляюць манаства і Царкву і ставяць першае вышэй. Але насамрэч манаства — толькі яе частка. І пакуль існуе Царква, будзе жыць і яно. Што тычыцца формаў, то каталіцкае манаства болей разнастайнае. Там ёсць некалькі відаў служэння. Ёсць манахі, якія займаюцца сацыяльным служэннем; педагогі, навукоўцы, асветнікі, што дапамагаюць у іншых краінах бедным. Я думаю, што праваслаўныя з цягам часу таксама дыферэнцуюць служэнне.

— Дык усё ж такі, гэтае паняцце тычыцца ўнутраных ці хутчэй вонкавых праяў?

— Манаскае служэнне — частка царкоўнага, якое займаецца стварэннем сябе ў любові. І гэта магчыма рабіць толькі ў дачыненні да іншага — любіць яго. Звыклая праваслаўным фраза «Палюбі бліжняга твайго, як самога сябе» значыць, што чалавек ратуецца толькі ў сям'і. У нашым выпадку — манаскай. Толькі тут больш увагі надаецца аскетычнаму подзвігу і адсутнічае шлюб. Хрысціянская думка ўвогуле карыстаецца арганічнымі паняццямі. Мы браты і сёстры не таму, што маем аднолькавы светапогляд і прынцыпы, а таму, што і вы, і я прымаем еўхарыстычную трапезу, Кроў і Цела Хрыста. Яны ёсць у вашых жылах і маіх — значыць, мы браты і сёстры па крыві. Гэта робіць нас адзінакроўнымі, незалежна ад расы, полу і поглядаў.

Калі вы прычашчаецеся, то я вам па крыві брат, а вы мне — сястра. І мы ў адказе адно за аднаго, бо часткі цэлага. Мафія! (Смяецца.)
Веруючыя часцей за ўсё ўспрымаюць гэта інтуітыўна, на ўзроўні пачуццяў. І з-за гэтага Царка невынішчальная.

— Такое ўспрыманне нават часцей сустракаецца ў дзяўчат, чым у хлопцаў, якія больш здольныя да багаслоўя.

— Затое дзяўчаты больш здатныя да малітвы. Вялікае пытанне, што дапамагае больш: развагі тэалагічна адукаванага хлопца альбо малітвы нашых бабуль? Тое, што нас хтосьці вымольвае, самае каштоўнае. Манахі якраз гэта і робяць, толькі ў дачыненні да ўсяго свету. Ёсць у Ніла Сінайскага такое азначэнне: «Манах ад усіх збягае, ні з кім не расстаючыся». Такі парадокс. І яшчэ адзін: манах бясшлюбны, але ён не можа выратоўвацца па-за сям'ёй — манаскай супольнасцю, разнавіднасцю еўхарыстычнай царкоўнай сям'і, у якую збіраюцца людзі, што маюць схільнасць да аскетычных практыкаванняў.

— Чым адрозніваецца манастыр сучасны ад тых, што існавалі, напрыклад, два стагоддзі таму?

— Трэба адрозніваць элементы не толькі эпохі, але і саслоўнай абмежаванасці, якія вызначалі партрэт манастыра раней. У ХІХ стагоддзі жыў свяціцель Ігнацій (Бранчанінаў), дваранін па нараджэнні, які пайшоў у манастыр і пасля стаў яго настаяцелем. У сваіх лістах ён шчыра, як ёсць, расказвае пра тагачасны стан манаства. Яно ў асноўным фарміравалася з сялян і ў рэдкім выпадку — з купецтва. Простыя людзі туды прыўносілі элементы сваёй культуры. Калі я прыйшоў у манастыр, то ў ім быў іераманах, які сцвярджаў, што манах павінен хадзіць толькі ў гумовых ботах, піць гарбату толькі з самавара і мыцца раз на месяц, інакш не выратуецца. Ці, напрыклад, раней болей рабіўся акцэнт на знешнім подзвігу: колькасці зямных паклонаў, вычытаных акафістаў, строгасці посту. Гэта звязана выключна са звычкамі, якія мелі людзі сялянскага паходжання. Свяціцель Ігнацій лічыў, што варта развіваць не такую знешнюю работу, а ўнутраную — назіранне за ўласнымі думкамі, жаданнямі, размовамі, дзеямі, — бо яна — сутнасць манаства.

І яшчэ адна памылковая думка, што ў манастыр ідуць толькі слабакі. Напрыклад, хлопец, якому прыгажуня разбіла сэрца. Але гэта зусім не так. Герою «Братоў Карамазавых» Дастаеўскага Алёшу не хапала нядзельнай службы і пастаўленай 5-капеечнай свечкі. Бо ў яго была любоў да Бога значна большая, чым у астатніх. Ён спатольваў яе ў манастыры.

— А калі б не пайшоў у манастыр? Сярод праваслаўных ёсць такі погляд, што трэба ці жаніцца, ці ісці ў манахі. Трэцяга не дадзена.

— Гэта памылкова, безумоўна. Бо служэнні могуць быць абсалютна рознымі. Ёсць манаства ў навуцы, мастацтве — гэта аскетызм творчасці. Адданне сябе на служэнне не манастыру, а нейкай справе.

У мяне ёсць знаёмая, якая цалкам прысвяціла сябе таму, каб лячыць дзяцей. Яна была занятая выключна іх праблемамі, хваробамі, сем'ямі, і на стварэнне ўласнай сіл не хапіла. У пэўнай ступені яна манахіня.
Чалавеку ў любым выпадку трэба аддаваць сябе камусьці ці чамусьці. Яна выбрала такі шлях.

— У якім стане сённяшнія манастыры? Чаму ў іх няма старцаў?

— У манастыры жыву ўжо 20 гадоў, і нават за гэты час адбылося шмат змен. У 1990-я многа маладых людзей, начытаўшыся твораў святых айцоў, ішлі да нас. Але былі частымі выпадкі, калі ў манастве расчароўваліся і сыходзілі. Сёння ж наадварот — зусім не ідуць. Магчыма, таму, што стала вельмі камфортна жыць, а ад гэтага цяжка адмовіцца. Тыя ж, хто ўсё ж такі прыйшоў у манастыр, гэта людзі адукаваныя, начытаныя, без неафіцкага дзікунства. Якраз тыя, хто можа падтрымліваць сувязь з грэчаскім манаствам — Афонам. У Жыровіцах, напрыклад, насельнікаў адпраўляюць туды раз на год на месяц на стажыроўку.

Манаства — гэта не толькі сям'я, гэта яшчэ і школа, якая цяпер паволі аднаўляецца пасля перарыву савецкага перыяду. Думаю, менавіта праз сувязь з афонцамі мы зможам перанесці, пераняць гэтую старажытную традыцыю манаскай школы і даць штуршок для ўласнай. Тады, праз некалькі яе пакаленняў, могуць з'явіцца старцы.

— Будзем чакаць!

Па матэрыялах газеты "Звязда"
Аўтар: Вераніка Пуставіт
Фота Яўгена ПЯСЕЦКАГА
18-03-2016, 11:34

«Книги - хранители многовековой мудрости человечества»

12 марта 2016 г. ко Дню православной книги в Центре творчества детей и молодежи "Ювента" прошла православная интеллектуальная игра «Книги - хранители многовековой мудрости человечества».
В игре приняло участие 7 команд из учреждений образования города. Перед началом игры с приветственным словом выступил благочинный Светлогорского округа протоиерей Владимир Семёнов. Священник пожелал успеха каждой команде и напомнил о самой главной книге в жизни каждого человека - Библии.
- Эта книга нашла отклик в душе каждого человека, - сказал он,- из поколения в поколение она помогает каждому найти ответы на многие вопросы. Хочется, чтобы каждый из вас открывая эту книгу, обретал для себя хорошее и полезное для своей души.
Игра была посвящена истории Библии, первопечатной деятельности Франциска Скорины, Ивана Фёдорова и письменности на Руси. По итогам игры победителями стала команда из ГУО "Средняя школа №5 г. Светлогорска". В завершении, протоиерей Владимир Семёнов поблагодарил всех участников за хорошую командную игру, в которой все порадовали своими ответами и хорошими знаниями. Всем участники получили памятные подарки.